Zengotitagane, trikuharriak
Maguna eta San Kristobal Txiki

Ibilbide berria Maguna inguruko mendietan, zementuzko pistak, lurrezko pistak eta bidexkak lotuz, inguruko aukera berriak arakatzera eramaten gaituztenak.

Trabakuatik abiatzen gara eta, bi bat kilometro egin ondoren, Osma auzora iristen gara; han eskuineko bidegurutzea hartzen dugu Zengotitaganera eta eolikoetara igotzen hasteko. Zementuzko pista eroso eta eramangarri batetik igotzen gara, nahiz eta zenbait aldapa gogorxeago izan.

Goian gaudela, bistez gozatu eta gailurrez gailur jarraitzen dugu Iturzurigainaraino; han dago eguneko bi trikuharrietatik lehena, zelaian zutoin ilara batez markatuta. Hemendik Garaitik datorren zementuzko bidetik hasten gara jaisten, bista onekin altuera galtzen dugun bitartean.

Hasierako asmoa Maguna inguruan pistaz pista ibilbide garbi bat egitea da, baina, ohi bezala, arreta ematen didan zerbait berria ikusten dudanean, probatzera sartzen naiz.

10. kilometroan, bigarren trikuharriaren ondotik —Ama Birjinen Basokoa— pasatu eta gutxira, errepidea utzi eta beheranzko bidexka bat hartzen dugu. Bide-laburtzaile txiki gisa hasten dena trialera nahiko dibertigarri bihurtzen da, zailtzen diren tarteekin, eta lurralde mota honetara ohituta ez dagoenarentzat gogorrak izan daitezke. Ez da edonorentzako jaitsiera, baina esperientziarekin eta bizikletaren kontrol onarekin egin daiteke. Jaitsieran erreka txikien ondotik pasatzen gara, aurrerago ibilbideak jarraitzen duen pista batera atera arte.

Tarte hau saihestu nahi badugu, errepidetik jarraitu dezakegu Magunatik itzultzean pista honekin berriro lotzen garen bidegurutzeraino. Han eskuinera jotzen dugu eta, hurrengo bidegurutzean, berriro eskuinera, bidexkatik pasatu gabe ibilbideari jarraitzeko beste pista bat hartzeko.

Hemendik aurrera, Magunarako ibilbidea eramangarriagoa da, etengabeko igoera eta jaitsierekin, nahiz eta joera orokorra altuera galtzea izan. Ibilbide hau berria da guretzat: goiko aldetik bazen trazatu bat eta beheragotik beste bat, eta oraingoan tarteko aukera bat probatzen dugu, oso interesgarria.

Magunara hurbiltzean, bidea mozten duen hesi bat aurkitzen dugu. Bi mailako pasabide txiki bat dago alanbradaren gainetik pasatzeko. Ez du inolako zailtasunik: bizikleta jaso eta gainetik pasatzea besterik ez da, beste aldetik jarraitzeko.

Ohiko bidetik jarraitu beharrean, beste ibilbide batzuetatik ezagutzen duguna, ezkerrera jotzen dugu beste jaitsiera bat arakatzeko. Hasieran pistak itxura ona du eta nahiko garbi dagoela dirudi, beraz probatzea erabakitzen dut. Hala ere, aurrera egin ahala, bidea zailduz doa eta ohi dugun jaitsiera baino garbitasun gutxiagoko eta zertxobait gogorragoko tarteak agertzen dira.

Hala ere, arazorik gabe jaistea lortzen dugu errepideraino. Aurrekoak bezala, mendian jaisteko ohitura pixka bat eskatzen du, baina ateratzen da.

Errepidetik jarraitzen dugu eta ezkerrera jotzen dugu Magunara hurbiltzeko; han iturrian gelditu gaitezke ura hartzera. Alboan bertan San Lorentzo baseliza dago. Herri polita eta lasaia da, mendi hauetan zehar ibiltzean ezagutzea merezi duten horietakoa.

Maguna atzean uzten dugu eta, bidegurutze batera iristean, ezkerreko bidea hartzen dugu harrizko pista batetik igotzen hasteko, lehenago igaro garen zonaldera itzularazten gaituena.

Aurrerago Garaitik datorren errepidea zeharkatzen dugu, bizikletentzat eta oinezkoentzat prestatutako egurrezko pasabide batetik. Beste aldean jaitsiera on bat zain dugu, harrizko pista batetik Garai alderantz.

Ia behera iristear gaudela, ezkerrean bidexka bat ikusten dut eta ohiko bidea uztea erabakitzen dut aukera berri bat probatzeko. Oraingoan igo egin behar. Bidexka nahiko gogorra da eta dena eman behar da aurrera egiteko. Tarte batean argindar-kable baten trazadurari jarraitzen diogu, orientatzeko eta bideari jarraitzeko erreferentzia gisa balio digula.

Igoera gogorra egiten da eta pare bat alditan bizikleta bultzatzea tokatzen zait, minutu erdi inguruz. Aldapa handiko igoera da, esfortzua eskatzen duten horietakoa, baina gainditzea eta beste ibilbide batzuetatik ezagutzen dugun zonaldera iristea lortzen dugu.

Lurraldea nolakoa den ikusita, beste baterako apuntatuta geratzen da: igoera hau jaitsiera interesgarri bihur liteke ibilbidea alderantziz eginez gero.

Eskuineko beste pista batetik jarraitzen dugu, Sarriatik Garaira datorren bidearen norabidean. Jaitsieraren erdian, bihurgune betean, pista utzi eta beste ibilbide batetik ezagutzen dugun bidexka bat hartzen dugu, San Kristobal Txikiraino eramaten gaituena.

San Kristobal Txikin gaudela, ezkerrera jotzen dugu Betzunera igotzen den pista hartzeko, Zengotita aldearekin lotzen duen baserria.

Tarte honek zulo batzuk ditu eta erreka txiki bat zeharkatu behar dugu, beraz, baliteke uneren batean bizikletatik jaistea tokatzea. Bizikleta elektrikoa izan aurretik ere egiten nuen bidea da, beraz, ez du beldurrik ematen mendian ibiltzea gustatzen bazaigu eta tarteren bat gogorra izateak axola ez badigu.

Betzunera iristean, Zengotitara jaisten den zementuzko errepidea hartzen dugu. Behin han, errepide nagusiarekin lotzen gara eta azken bi kilometro eta erdiak egitea besterik ez zaigu geratzen Trabakuara itzuli eta ibilbide honi amaiera emateko.

Azken batean, bide ezagunak aukera berriekin uztartu ditugun ibilbide bat, hainbat bidexka probatuz eta hurrengo ibilbideetarako kontuan hartzeko moduko igoera interesgarri bat deskubritu duguna.